Wróć do bloga

Brand StrategyConsumer BehaviorTourism & Hospitality

Dlaczego KFC przetrwało w Dolomitach tylko pięć dni: właściwy segment, złe plemię

Czego pięciodniowa odyseja KFC w Dolomitach uczy każdą markę o segmentach i plemionach: KFC wybrało właściwy segment, ale weszło do domu górskiego plemienia jak do siebie.

Mattia De Nardi5 min czytania

Ilustracja schroniska Faloria w zaśnieżonych Dolomitach w barwach KFC, z czerwonymi stolikami KFC i czerwonym dywanem KFC, pod nagłówkiem 'KFC's Dolomites flop: right segment, wrong tribe'

5 listopada KFC ogłosiło, że wybiera się w górę, i to wysoko! Dwie restauracje KFC w Dolomitach, bezpośrednio na stokach narciarskich, otwierane 5 grudnia razem z Super G, grupą stojącą za jednymi z najgłośniejszych après-ski w Alpach. Jedna w Madonna di Campiglio (1700 metrów), druga w Cortinie, w schronisku Faloria (na wysokości 2123 metrów).

Pięć dni później obietnica restauracji w Cortinie zniknęła.

W międzyczasie była petycja, która w dwa dni przekroczyła tysiąc podpisów, dwóch ministrów twierdzących, że fast food i góry do siebie nie pasują, oraz największy udziałowiec lokalnej spółki wyciągów grożący pozwaniem własnego zarządu. Do 10 listopada plan skurczył się do sześciu produktów KFC sprzedawanych w barze schroniska: żadnej restauracji z logo na budynku.

KFC w Dolomitach: wszyscy obwinili kurczaka

Łatwa interpretacja pisze się sama: smażony kurczak nie pasuje do gór! Tu królują polenta, canederli, gulasz z sarniny… i na tym poprzestanę, bo już cieknie mi ślinka.

A jednak kurczak wciąż tam jest. Od 5 grudnia, jeśli zjedziesz na nartach do baru Faloria, możesz zamówić KFC obok lokalnych specjałów. Zniknęła natomiast restauracja, fasada z marką i wizualizacja pokazująca schronisko owinięte w barwy KFC (zarząd Falorii oświadczył, że nigdy nie zatwierdził tego obrazu).

Czyli tak naprawdę nie chodziło o produkt, skoro menu przetrwało falę krytyki. Nie przetrwało natomiast to, że KFC weszło do schroniska jak do siebie. Żeby zrozumieć dlaczego, potrzebne są dwa słowa, których marki używają zamiennie, choć nie powinny: segment i plemię.

Za „Gen Z” kryje się Poser

W komunikacie prasowym KFC jasno określiło swoją grupę docelową: Gen Z od zawsze należy do jej najwierniejszych odbiorców.

„Gen Z” to wiek. Mówi ci, kiedy ktoś się urodził, a nie czego chce. W Human Centric Group zaczynamy od czegoś innego: segment to to, kim jesteś. Twój etap życia, twoje wartości, na co wydajesz i dlaczego. Włochy w naszym modelu dzielą się na szesnaście segmentów.

Ten, który kryje się za „wierną Gen Z” KFC, ma swoją nazwę. Nazywamy ich Posers.

Posers są młodzi, 42% z nich ma od 18 do 24 lat, i nie zarabiają dużo. To ich nie powstrzymuje: nie zwracają uwagi na cenę, kupują po pełnej cenie i zrezygnują z czegoś innego, żeby od razu mieć to, czego chcą. Napędza ich widoczność. Ich motto, gdyby mieli wybrać jedno, brzmiałoby fake it until you make it: pokazywanie sukcesu jest ważniejsze niż jego posiadanie. Ich miejsce jest na ekranie.

Dla marki takiej jak KFC, w mieście, to niemal idealne dopasowanie. Bucket jest wystarczająco tani, wystarczająco głośny, wystarczająco fotogeniczny do udostępnienia. Wniosek jest jasny: KFC nie wybrało złego segmentu. Ale trzeba odróżnić segmenty od plemion.

Infografika przedstawiająca segment Posers: 'Fake it until you make it', niskie dochody, pokazywanie sukcesu ważniejsze niż jego posiadanie, ich miejsce to TikTok

Góra to nie lokalizacja. To plemię.

Jeśli segment to to, kim jesteś, plemię to miejsce, w którym się rozpoznajesz. To społeczność zbudowana wokół miejsca lub pasji, z własnymi rytuałami, własnymi kodami i zwykle jednym czy dwoma totemami. I tu jest to, co marki przeoczają: segmenty, gdy należą do plemienia, zachowują się według jego reguł.

Zobacz, kogo w naszych danych przyciągają góry. Creatives, młodzi i ciekawi świata, z silnym pociągiem do pieszych wędrówek, a nawet sportów ekstremalnych. Contributors, rodzice spędzający czas na świeżym powietrzu, dla których środowisko jest ważniejsze niemal od wszystkiego. Liberals, rodzice, którym zależy na sprawach lokalnych i na planecie. Dolce Vitas, najwięcej podróżujący wśród osób po 55. roku życia. Go-Getters, szukający adrenaliny i odrobiny prestiżu w Cortinie. Socialites, głównie młode kobiety publikujące karuzele na TikToku w idealnym stroju na szlak albo tańczące na après-ski. Różny wiek, dochody, etapy życia. Na papierze nie mają ze sobą nic wspólnego.

A jednak w górach łączy ich niemal wszystko: wysiłek przed posiłkiem, polenta, cisza, zdjęcia (nawet jeśli robione z innych powodów). I jest jedna rzecz, której broniliby razem: schronisko.

W dniach po ogłoszeniu słychać było głos plemienia. „Cortina to nie byle jakie miejsce. Faloria to nie byle jaka góra” – napisał największy udziałowiec spółki wyciągów. Burmistrz Campiglio powiedział, że projekt nie odzwierciedla tożsamości, kultury ani historii miejscowości. Nikt z nich nie mówił o kaloriach. Mówili o tym, kto tu przynależy.

Diagram 'Different segments. One tribe.': górskie plemię złożone z Creatives, Contributors, Liberals, Dolce Vitas, Go-Getters i Socialites, z Posers, grupą docelową KFC, na marginesie

Ta sama dziewczyna, dwie wysokości

Nazwijmy ją Giulia. Ma 21 lat, pracuje na pół etatu, a w sobotnie popołudnie siedzi w KFC w centrum handlowym pod Mediolanem: bucket na stole, telefon w górze, szybki filmik przed pierwszym kęsem. W tym miejscu marka jest częścią obrazu, który chce pokazać.

A teraz postawmy tę samą Giulię na wysokości 2123 metrów. Może to inny rodzaj soboty, może na to odkładała, może kurtka jest pożyczona. Fake it until you make it, pamiętasz? Wchodzi do schroniska Faloria i co zamawia do zdjęcia? Na pewno nie bucket. Deskę serów, canederli, kufel piwa na tle Dolomitów. Tam na górze to plemię decyduje, co daje prestiż.

Ta sama dziewczyna, ten sam segment, ale przeciwne zachowanie (i właśnie o to chodzi). Segment mówi ci, jak ktoś zachowuje się z natury, a plemię – jak zachowuje się w danym miejscu. Gdy jedno nie zgadza się z drugim, wygrywa plemię.

Jest też drugi problem. W Cortinie Giulia jest gościem. Posers raczej nie są tam stałymi bywalcami: niskie dochody i ceny w Cortinie nie idą w parze. KFC zwróciło się do segmentu, który w tym plemieniu prawie nie ma głosu. Tych, którzy go mają (spółki wyciągów, mieszkańców, wieloletnich stałych bywalców), nikt nie zapytał.

Najpierw plemię, potem segment

Czy dało się to zrobić dobrze? Myślę, że tak, i nie potrzeba do tego większego budżetu, tylko innej kolejności.

Trzymać logo z dala od totemu: schronisko to nie billboard, a w chwili, gdy zaczyna go przypominać, plemię przestaje widzieć nową pozycję w menu i zaczyna widzieć inwazję. Stworzyć jeden produkt z kimś z doliny: lokalny ser, lokalne piwo, cokolwiek, co mówi zapytaliśmy, zanim weszliśmy. Żyć wewnątrz rytuału après-ski, tam gdzie muzyka i ludzie już są.

Nic z tego nie uczyniłoby z KFC marki górskiej, ale mile widzianego gościa, a tylko tym marka musi być w cudzym domu.

To jest lekcja, która wykracza daleko poza smażonego kurczaka czy Dolomity. Segmenty mówią ci, kto kupi, a plemiona – gdzie wolno ci sprzedawać. Większość marek poświęca miesiące na pierwsze pytanie i minuty na drugie, i właśnie nad tą luką pracujemy w HCG.

Dlatego przed kolejnym wprowadzeniem produktu na rynek, obok pytania kto jest naszym targetem?, zapisz drugie.

Do czyjego domu wchodzimy?

  • KFC
  • Dolomity
  • Cortina
  • segmentacja
  • plemiona
  • aktywacja marki
  • Gen Z